Join our all-new Duome Forum to rediscover what was lost with Duolingo Forum closing and more...
··········· Table of Contents ···········

Podstawy 1 updated 2022-07-13 ^

Zaimki osobowe (Personal Pronouns)

Liczba pojedyncza

Polski Angielski uwagi
ja I
ty you l. pojedyncza
on he
ona she
ono, to it

Liczba mnoga

Polski Angielski uwagi
my we
wy you l. mnoga
oni they r. męski
one they r. żeński
one, te they r. nijaki

Zaimek you oznacza 2-gą osobę zarówno liczby pojedynczej ty, jak i mnogiej wy. Dawny zaimek osobowy w 2-giej osobie liczby pojedynczej (thou - ty) zanikł w języku angielskim i jego funkcję przejął zaimek liczby mnogiej, dlatego z "you" używa się form czasownika właściwych dla liczby mnogiej.

Zaimki liczby pojedynczej "he", "she" i "it" mają jedną wspólną formę w liczbie mnogiej: "they". Zaimek "they" nie sprawa problemu tam, gdzie odpowiada polskim zaimkom "oni" czy "one", ale trzeba też pamiętać, że tak samo ma zastosowanie w przypadku zwierząt, przedmiotów i innych rzeczowników nieosobowych - wszystkie one po angielsku są rodzaju nijakiego - tam, gdzie po polsku musimy użyć zaimków "to", "te" lub "one":


Czas teraźniejszy prosty (Present Simple) - cz.1

Czas Present Simple używany jest do mówienia o czynnościach rutynowych, powtarzających się, oraz do mówienia o cechach i stanach. Tworzy się go używając podmiotu (zaimka lub rzeczownika) i podstawowej formy czasownika, z wyjątkiem 3. osoby liczby pojedynczej, gdzie do podst. formy czasownika dodawana jest końcówka -s lub -es.

Czasownik to be (być) ma odmianę nieregularną:

Odmiana czasownika to eat (jeść):

Odmiana czasownika to drink (pić):


Rzeczowniki policzalne i niepoliczalne

Rzeczowniki policzalne: takie, które są postrzegane jako indywidualne jednostki, dające się policzyć, np. człowiek man, jabłko apple, kot cat, dzień day.

Rzeczowniki niepoliczalne: postrzegane jako jedna całość, dla której nie da się zastosować rozróżnienia na liczbę pojedynczą i mnogą, nie da się policzyć, a można co najwyżej zmierzyć, np. mleko milk, woda water, miłość love. W j. angielskim niepoliczalny także chleb bread i wiele innych pokarmów.


Przedimki (Articles)

W j. angielskim ten sam wyraz może występować w różnych funkcjach (np. rzeczownik, przymiotnik, czasownik). O funkcji słowa często informuje przedimek: przedimek stawiany jest tylko przed rzeczownikami (ale nie przed wszystkimi). Są trzy rodzaje przedimków.

Przedimek nieokreślony (indefinite article): a lub an

Przedimek nieokreślony występuje przed rzeczownikiem policzalnym w liczbie pojedynczej, oznacza jego jeden egzemplarz. Używa się go z rzeczownikami wymienionymi po raz pierwszy, gdy nie ma się na myśli konkretnego przedmiotu czy osoby, lub gdy traktuje się daną osobę lub przedmiot jako reprezentanta grupy, lub dowolny egzemplarz z tej grupy. Przy tłumaczeniu z j. angielskiego zwykle należy go pominąć.

Przedimek nieokreślony a jest używany przed rzeczownikami zaczynającymi się od spółgłoski, a przedimek an przed rzeczownikami zaczynającymi się od samogłoski - stawiając przedimek patrzymy na pierwszy dźwięk wyrazu, a nie na pierwszą literę.

Przykłady użycia w zdaniu:

Przedimek określony (definite article): the

Używa się go z rzeczownikami w liczbie pojedynczej i mnogiej, zarówno policzalnymi i niepoliczalnymi. Zawsze oznacza on jakiś konkretny obiekt. Używa się go, gdy wiadomo a jakim dokładnie obiekcie mówimy. Czasem pomijamy w tłumaczeniu, czasem tłumaczony jako "ten", "ta", "to".

Przedimek zerowy

Czyli brak przedimka. Taka sytuacja występuje z rzeczownikami niepoliczalnymi w liczbie pojedynczej i rzeczownikami w liczbie mnogiej, gdy nie mówimy o konkretnych obiektach. Ponadto w liczbie pojedynczej z rzeczownikami abstrakcyjnymi i przy wypowiedziach ogólnych, nie dotyczących konkretnego obiektu.

Podstawy 2 updated 2022-07-13 ^

Liczba mnoga rzeczowników

Regularna liczba mnoga

Najczęściej liczbę mnogą rzeczowników tworzy się przez dodanie końcówki -s do rzeczownika w liczbie pojedynczej.

l.poj. l.mn. po polsku
an apple apples jabłko / jabłka
a car cars samochód / samochody

Jeśli rzeczownik kończy się literą o, rówinież dodajemy końcówkę -es, choć od tej reguły są już wyjątki(+).

l.poj. l.mn. po polsku
a potato potatoes ziemniak / ziemniaki
a tomato tomatoes pomidor / pomidory

Rzeczowniki kończące się literami f albo fe otrzymują końcówkę -ves. Od tej regły również są wyjątki(+).

l.poj. l.mn. po polsku
a wife wives żona / żony
a life lives życie / życia

Rzeczowniki kończące się na literę y poprzedzoną spółgłoską otrzymują końcówkę -ies.

l.poj. l.mn. po polsku
a lady ladies pani / panie
a city cities miasto / miasta

Jeśli jednak litera y jest poprzedzona samogloską, dodajemy tylko -s.

l.poj. l.mn. po polsku
a day days dzień / dni
a boy boys chłopiec / chłopcy

Nieregularna liczba mnoga

Niektóre rzeczowniki w liczbie mnogiej zmieniają swoje brzmienie. Zwykle są to słowa staroangielskie, które zachowały swoją formę liczby mnogiej.

l.poj. l.mn. po polsku
a man men mężczyzna / mężczyźni
a woman women kobieta / kobiety
a child children dziecko / dzieci

Rzeczowniki zbiorowe

Istnieją w języku angielskim rzeczowniki które mimo formy liczby pojedynczej uważane są za rzeczowniki w liczbie mnogiej. Niektóre z nich mają dodatkowo formę liczby mnogiej, ale zyskują wówczas inne znaczenie, np. peoples - ludy, narody; folks - ludziska, ludzie, znajomi.

Część z tych rzeczowników łączy się z czasownikami tylko w liczbie mnogiej, np. to be w formie are (są), a nie is (jest):

l.poj. l.mn. po polsku
- people ludzie
- police policja

Natomiast w wypadku niektórych rzeczowników mających tylko formę liczby mnogiej można użyć słów "piece", "bit", "item", "article" dla zaznaczenia, że chodzi o jedną sztukę:

l.poj. l.mn. po polsku
a piece of information information informacja, informacje
a bit of news news wiadomość, wiadomości

Inne z nich, mogą być traktowane jako rzeczownik w liczbie pojedynczej: a family, a team. W zdaniach przybierać mogą zarówno formę liczby pojedynczej, jak i mnogiej. Liczba pojedyncza oznacza identyczne zachowanie zbiorowości, a mnoga - indywidualne zachowanie się jej członków.

l.poj. l.mn. po polsku
a family family rodzina
a crew crew załoga

Liczba mnoga updated 2020-01-18 ^

Liczba mnoga rzeczowników

Ogólne zasady tworzenia liczby mnogiej rzeczowników zostały szczegółowo omówiona we wstępie do działu Podstawy 2. Poniżej omówiono tylko niektóre rzeczowniki, z uwzględnieniem trudniejszych przypadków.

Większość rzeczowników rozpatrywanych w tym dziale posiada regularną liczbę mnogą, tj. tworzoną się przez dodanie końcówki -s lub -es do rzeczownika w liczbie pojedynczej.

L. poj. L. mn. Polski
an animal animals zwierzę / zwierzęta
an apple apples jabłko / jabłka
a bird birds ptak / ptaki
a book books książka / ksiązki
a cat cats kot / koty
a dog dogs pies / psy
a duck ducks kaczka / kaczki
an elephant elephants słoń / słonie
a horse horses koń / konie
a newspaper newspapers gazeta / gazety
a plate plates talerz / talerze; tablica / tablice
a sandwich sandwiches kanapka / kanapki
a turtle turtles żółw / żółwie

Wyjątkiem jest rzeczownik fruit, który ma dwie formy liczby mnogiej: fruit - identycznie jak w liczbie pojedynczej (jeśli chodzi o więcej takich samych owoców), lub fruits (jeśli chodzi o różne owoce). Podstawowa jest forma fruit i jest to powodem częstych błędów.

W innych działach pojawiają się rzeczowniki, które mają mniej intuicyjną liczbę mnogą, np.:

L. poj. L. mn. Polski
a dress dresses sukienka / sukienki
a tomato tomatoes pomidor / pomidory
a fish fish ryba / ryby tego samego gatunku
a fish fishes ryba / ryby różnych gatunków
a child children dziecko /dzieci
a man men mężczyzna / mężczyźni
a woman women kobieta / kobiety

Liczba mnoga zaimków

L. poj. - Polski L. poj. - Angielski L. mn. - Polski L. mn. - Angielski
ja I my we
ty you wy you
on he oni they
ona she one they
ono, to it one, te they

Jak widać powyżej, zaimki he, she i it (l.poj.) mają jedną wspólną formę w liczbie mnogiej: they.

W języku polskim zaimka "to" można użyć zarówno do pojedynczego przedmiotu, jak i mnogich przedmiotów. W języku angielskim jest to wykluczone: jeśli wiemy, że czegoś jest większa ilość, musimy użyć zaimka w liczbie mnogiej - np. they / these / those.

Zaimka "they" użyjemy do prostego potwierdzenia czy zaprzeczenia. Natomiast jeśli coś jest wskazywane (wskazywane dosłownie, np. palcem - albo wskazywane przez kontekst zdania) - użyjemy raczej zaimków this (ten) lub that (tamten), a w liczbie mnogiej these (te) lub those (tamte):


Użycie czasownika z rzeczownikami w liczbie mnogiej

Przy wszystkich osobach liczby mnogiej czasownik zachowuje swoją podstawowa formę:

Uwaga! Często popełnianym błędem jest przypuszczenie, że jeśli podmiot jest w liczbie mnogiej (we, they, itp.) - to czasownik uzyskuje końcówkę -s - jest to nieprawda. Czasownik z końcówką -s stosuje się wyłącznie w 3-ciej osobie liczby pojedynczej. Innymi słowy, odrębna forma czasownika ma związek z liczbą pojedynczą podmiotu w 3-ciej osobie (on, ona, ono itp):

Innymi słowy: końcówka liczby mnogiej -s dotyczy tylko rzeczowników.

Zaimki dzierżawcze updated 2020-06-29 ^

Określanie własności i przynależności

W języku polskim do określania własności (czy przynależności) jakiejś rzeczy używamy zaimków osobowych (mój, twój itp.):

Albo rzeczowników w dopełniaczu:

W j. angielskim istnieją 4 sposoby określania własności lub przynależności: przymiotniki dzierżawcze, zaimki dzierżawcze, dopełniacz saksoński i dopełniacz z "of".

Przymiotniki dzierżawcze

Angielski Polski
my mój, moja, moje, moi
your twój, twoja, twoje, twoi
his jego
her jej
its tego, jego, jej; onego, onej; swoje
our nasz, nasza, nasze, nasi
your wasz, wasza, wasze, wasi
their ich

Przymiotniki dzierżawcze występują bezpośrednio przed rzeczownikiem i zawsze występują razem z rzeczownikiem. Przymiotniki te zastępują ponadto przedimki "a/an" i "the" - w wypadku zastosowania przymiotnika dzierżawczego, przedimek jest już zbędny.

Zaimek (i identyczny przymiotnik dzierżawczy) its sprawia sporo kłopotów w nauce, bo jego dokładnego odpowiednika nie używa się obecnie w języku polskim (dawniej używało się słowa "onego"). Oznacza on przynależność czegoś do innego rzeczownika nieożywionego albo do zwierzęcia (gramatyka j.angielskiego traktuje zwierzęta jak rzeczy: kot nie pije "jego mleka", tylko "onego mleko" - a poprawniej we współczesnej polszczyźnie - "swoje mleko"). Zatem its jest stosowany by przypisać cień do drzewa, mleko do kota, krajobrazy czy bogactwa naturalne do jakiejś krainy. (Dla porządku należy dodać, że właściciele zwierząt domowych często traktują je trochę jak ludzi, stosując wobec nich zaimki "he", "she", "his", "her" - jednak w tym temacie nie jest to dopuszczane.)

Zaimki dzierżawcze

Angielski Polski
mine mój, moja, moje, moi
yours twój, twoja, twoje, twoi
his jego
hers jej
its tego, jego, jej, swoje
ours nasz, nasza, nasze, nasi
yours wasz, wasza, wasze, wasi
theirs ich

Zaimki dzierżawcze mogą pełnić samodzielną funkcję w zdaniu i zastępują rzeczownik (w funkcji dopełnienia). Często występują na końcu zdania. Część z nich ma formę identyczną z odpowiadającym im przymiotnikami dzierżawczymi - co bywa powodem nieporozumień.

Dopełniacz z "of"

Dopełniacza z "of" używa się najczęściej do oznaczenia przynależności do rzeczy nieożywionych, do części rzeczy, opisywania pojęć abstrakcyjnych i do oznaczania przynależności do osób opisanych dłuższą frazą.

Dopełniacz saksoński 's

Dopełniacz saksoński formowany jest przez końcówkę -'s (apostrof+litera s), dodawaną na końcu rzeczownika w liczbie pojedynczej lub mnogiej w wypadku jeśli wyraz w tej formie nie kończy się literą "s". Jeśli wyraz w liczbie mnogiej kończy się literą "s", po niej dodawany jest sam apostrof -' (przykłady niżej). Jeśli w liczbie pojedynczej rzeczownik kończy się literą "s" lub "x" - poprawne są obie formy: -'s i -'.

W j.angielskim jest inna kolejność słów niż w polskim - najpierw informacja o właścicielu, potem o posiadanej rzeczy. Ponadto w języku angielskim dopełniacz saksoński zaznacza się tylko na końcu całego wyrażenia opisującego rzeczownik (np. "the tall boy's ball") - gdy w polskim dopełniacz zmienia końcówkę każdego wyrazu w wyrażeniu (np. "piłka wysokiego chłopca") -

Dopełniacza saksońskiego używa się najczęściej w wypadku przynależności do ludzi i istot żywych. Zakres użycia dopełniacza różni się jednak znacząco od zastosowania dopełniacza w języku polskim.

Dopełniacz saksoński przy liczbie pojedynczej
Dopełniacz saksoński przy liczbie mnogiej

c.d.n.

Zaimki w bierniku updated 2020-09-16 ^

Przypadki w języku angielskim

W języku angielskim obecnie występują tylko 3 przypadki gramatyczne.

Obecnie 3 powyższe przypadki zachowały się w formach zaimków osobowych, ponadto w zaimku who (kto) i jego formach w bierniku whom (kogo) i dopełniaczu whose (czyje).

W wypadku rzeczowników przypadki Subjective case i Objective case są już nierozróżnialne i określa się je mianem Common case. Rzeczowniki ujawniają zatem tylko 2 przypadki gramatyczne:


Zaimki w bierniku

Angielski Polski
me mi; mnie ; mną
you ci, tobie; ciebie, cię ; tobą
him mu, jemu ; go, jego ; nim
her jej, niej ; ją, nią ; niej
it to ; temu, jemu, tej, jej ; tym (w przyp. rzeczowników nieosobowych)
us nam ; nas ; nami
you wam ; was ; wami
them im ; je, ich, nich ; nimi

Dopełnienie bliższe i dalsze

Zastosowanie przypadków w języku angielskim różni się znacząco od ich zastosowania w języku polskim. W angielskim podmiot (Subject) jest w mianowniku, dopełnienia bliższe i dalsze (Direct & Indirect Object) najczęściej w bierniku. Różnica rzuca się w oczy w zdaniach typu:

Dopełnienie bliższe (D.Obj.) jest poddawany działaniu czasownika. O dopełnienie bliższe spytamy "what?" lub "whom"

Dopełnienie dalsze (Ind.Obj.) jest odbiorcą działania wykonywanego na dopełnieniu bliższym. O dopełnienie dalsze spytamy np. "to what?", "to whom?", "for what?", "for whom?". W zdaniu dopełnienie dalsze najczęściej jest przed bliższym. W przeciwnym przypadku - przed dopełnieniem dalszym należy dostawić przyimek, np. to, for czy of.

Przykłady zaimków w bierniku:

# Własność i przynależność - c.d. Pierwsza część.

Jak wspomniano, dopełniacz służy do określania własności:

Użycie dopełniacza saksońskiego bez określanego nim rzeczownika

Są przypadki, gdy rzeczownik do którego przynależność się określa nie jest niezbędny. Dzieje się tak, gdy np. można go się łatwo domyśleć:

Użycie podwójnego wyrażenia dzierżawczego (Double Possessive)

W niektórych przypadkach łączy się dopełniacz z „of” z dopełniaczem saksońskim lub zaimkiem dzierżawczym.

Dopełniacz z „of” + dopełniacz saksoński
Dopełniacz z „of” + zaimek dzierżawczy

Różnice znaczeniowe przy zastosowaniu różnych typów dopełniacza

Pytania updated 2022-03-26 ^

Zadawanie pytań typu "Tak/Nie"

Pytanie typu "Tak/Nie", to takie, na które wystarczy odpowiedzieć "Tak" lub "Nie." Po polsku zaczynają się one pytajnikiem "Czy".

Zdanie oznajmujące

Pytanie przez intonację

Najprostszą formą pytania jest wypowiedzenie zdania oznajmującego z pytającą intonacją, tzn. zawieszając w górze głos na ostatnim słowie:

Nie jest to formalne zadawanie pytań, ale w mowie jest często stosowane.

Pytanie przez inwersję

Inwersja to zamiana miejscami orzeczenia (czasownika) i podmiotu zdania.

I. Jeśli czasownikiem głównym jest "to be" = "być" w formie osobowej, to po prostu zamieniamy tę formę miejscami z podmiotem.

II. Jeśli głównym czasownikiem nie jest "to be" (ani żaden czasownik modalny, jak "can"), to przy tworzeniu pytań używamy czasownika posiłkowego, czyli operatora "to do". Przypomnijmy, że czasownik posiłkowy (operator) przejmuje formę osobową czasownika głównego, a czasownik główny występuje wtedy w tzw. gołej formie bezokolicznika, tzn. na golasa, czyli bez partykuły to. W trzeciej osobie liczby pojedynczej musimy pamiętać, że:

| "Jak does przychodzi, -s w las odchodzi".|

Zdanie oznajmujące:

Zdanie wzmocnione przez czasownik posiłkowy:

Zdanie pytające z inwersją operatora i podmiotu:

Tak samo tworzymy inwersję z każdym innym zwykłym czasownikiem głównym. Zwykły czasownik znaczy tu nie posiłkowy i nie modalny (taki, jak "can"). Spróbujmy utworzyć pytania z czasownikiem to like = lubić.

Pytania z przywieszką

Zamiast stosować inwersję w zdaniu głównym możemy doczepić do zdania oznajmującego przywieszkę z zaprzeczonym pytaniem, oddzieloną średnikiem. Tak, jak po polsku, gdy dodajemy Czyż nie?:

Jednak w przypadku zdania przeczącego, musimy przywiesić twierdzącą przywieszkę:

Ze względu na kłopoty Duolingo z procesowaniem znaków przestankowych innych niż kropka, pytajnik i wykrzyknik, nie możemy na razie zamieścić w kursie żadnych pytań z przywieszką.

Wyjątkiem od używania inwersji w pytaniach jest pytanie o `podmiot zdania.

Who = kto jest zaimkiem pytającym o podmiot i jest zawsze w trzeciej osobie liczby pojedynczej.

Mary has questions. = Mary ma pytania. Podmiotem tu jest Mary.

Who has questions? = Kto ma pytania?
Odpowiedzią na to pytanie jest: Mary.

Spójniki updated 2022-01-20 ^

Spójniki

Spójniki występują w zdaniach złożonych, aby połączyć dwa zdania, równoważniki zdania lub wyrażenia w spójną całość. Spójniki dzielą się na współrzędne i podrzędne, które odpowiednio łączą dwa zdania współrzędnę lub podrzędno-nadrzędne.

1. If – Jeśli, jeżeli, jak

If you want this apple, take it. – Jeśli/jeżeli/jak chcesz to jabłko, weź je.

Do it if you want. – Zrób to jeśli/jeżeli chcesz.

Po if nie używa się czasu przyszłego z użyciem will, jedynie struktury teraźniejsze i przeszłe. Znaczenia czasu przyszłego używa się za pomocą struktur, które mogą być użyte w odniesieniu do przyszłości, np. Present Continuous, Present Simple, czy be going to.

If you’re going there tomorrow, I’m going, too. – Jeśli/jeżeli/jak ty idziesz tam jutro, to ja też idę.

If tłumaczy sie również jako czy w zdaniach podrzędnych, o których mowa w następnych lekcjach. Takie samo znaczenie ma spójnik whether:

I don’t know if it’s true. – Nie wiem, czy to prawda.

Tell me the truth whether you want to or not. – Powiedz mi prawdę, czy tego chcesz, czy nie.

2. Because – ponieważ, bo, dlatego, że

Przed because nie stawiamy przecinka:

I am excited because I got into university! – Jestem podekscytowana, ponieważ dostałam się na uniwersytet! I listen because you speak. – Słucham, ponieważ ty mówisz.

Samo użycie because jako odpowiedź na pytanie może oznaczać Bo tak lub Bo nie. Jednak, tak jak jego polskie odpowiedniki, użycie go w takim kontekście jest nieformalne i dość niegrzeczne:

Why did you do this? – Because. – Dlaczego to zrobiłeś? – Bo tak.

3. Or – Lub, czy, albo

Do you want this apple or that one? – Chcesz to jabłko czy tamto?

Are you a vegetarian or not. – Jesteś wegetarianinem/wegetarianką czy nie.

4. But – lecz, ale, tylko, a, tylko że, jednak, jednakże, oprócz

Przed but nie stawiamy przecinka:

I like tea but I love coffee. – Lubię herbatę, ale/lecz kawę uwielbiam.

We wanted to go swimming but it was too cold. – Chcieliśmy popływać, ale/lecz było zbyt zimno.

She loves nobody but herself. – Nie kocha nikogo oprócz siebie.

But przed wykrzyknieniem może znaczyć ale, ależ:

But it wasn’t me! – Ale to nie byłem ja!

5. When – kiedy, gdy, jak, w czasie gdy/kiedy, podczas gdy/kiedy, wtedy kiedy/gdy

When did you meet? – Kiedy się spotkaliście?

When it rains, we read books. – Kiedy/gdy/jak pada, czytamy książki.

W zdaniach podrzędnych I warunkowych, po when, tak samo jak po if, nie używa się czasu przyszłego z użyciem will, aby odnieść się do przyszłości:

Call me when you get there. – Zadzwoń do mnie kiedy/jak tam dotrzesz.

6. While – kiedy, gdy, podczas kiedy/gdy, w czasie kiedy/gdy, wtedy kiedy/gdy, jak, dopóki

While używa się, aby podkreślić równoległość dwóch czynności w czasie:

I read while I eat. – Czytam kiedy/jak/gdy jem.

I love to sing while I’m driving. – Kocham śpiewać kiedy/gdy/wtedy gdy jadę samochodem.

While jest używane również dla zaznaczenia pewnej różnicy. Wtedy tłumaczy się to jako podczas gdy, gdy, a, natomiast:

He likes cats while she likes dogs. – On lubi koty, podczas gdy ona lubi psy.

I love her while she loves him. – Ja kocham ją podczas gdy/a/natomiast ona kocha jego.

7. Wheneverkiedykolwiek, kiedy tylko, gdy tylko, jeśli tylko, kiedy, gdy, ilekroć

Whenever tłumaczy się zazwyczaj jako kiedykolwiek, kiedy tylko:

Call me whenever you want. – Zadzwoń do mnie kiedykolwiek/kiedy tylko chcesz.

Whenever he speaks, she listens. – Kiedy tylko/ilekroć on mówi, ona słucha.

W znaczeniu zawsze, kiedy używa się always when:

Why is it always when I’m with you… until Superman appears? And then you seem to disappear. – Dlaczego zawsze, gdy przebywam z tobą... i pojawia się Superman, a ty znikasz.

All I know is everything went sideways, as always when you’re around. – Wiem tylko, że wszystko poszło nie tak, jak zawsze, kiedy się pojawiasz.

8. That – że / to, że / o tym, że

Pierwsze znaczenie that to że, które łączy zdania nadrzędne z podrzędnym:

Tell her that we love her. – Powiedz jej, że ją kochamy. You know that I love dogs. – Wiesz, że kocham psy.

który / którego / która / którą / które

Drugie znaczenie that to wprowadzenie zdań względnych (relative clauses), czyli dokładniejszego opisu osoby lub przedmiotu:

The dress that I want is red. – Sukienka, którą chcę, jest czerwona.

We bought him the painting that he wanted. – Kupiliśmy mu (ten) obraz, który chciał.

That jest również zaimkiem wskazującym, oznaczającym tamto, o którym jest lekcja Określniki.

Data i czas updated 2019-12-22 ^

Przedimki przed nazwami okresów czasu: pór roku, miesięcy, dni tygodnia i świąt.

I. Z reguły przed tymi nazwami nie stawiamy przedimków (tzw. zaimek zerowy ∅), zwłaszcza gdy są one poprzedzone jakimś przyimkiem, np.:

II. Jednak stawiamy przedimki w następujących przypadkach:

A) Przedimek nieokreślony a lub an stawiamy:

a. kiedy nazwy te są opisane poprzedzającym je przymiotnikiem, np.:

-- It was a bitter, cold winter. To była dotkliwa, mroźna zima.

Uwaga: na ogół nie używamy a/an przed przymiotnikami opisowymi early = wczesny i late = późny w sensie części tej pory roku, czy miesiąca:

-- We met in ∅ late November. Spotkaliśmy się pod koniec listopada.

-- It is ∅ early spring now. Teraz jest początek wiosny.

chyba że mamy na myśli nadzwyczaj wczesną wiosnę:

-- We had an early spring. Mieliśmy wczesną wiosnę.

b. kiedy mamy na myśli jeden z wielu takich okresów czasu, np.

-- Robinson Crusoe found his servant on a Friday. Robinson Crusoe znalazł swojego sługę pewnego piątku.

B) Przedimek określony the stawiamy:

a. kiedy nazwy te są zmodyfikowane przez szczegółowy opis, np.:

-- The summer of 1975 was unusually hot. Lato 1975 roku było niezwykle upalne.

-- I remember the Sunday we met. Pamiętam tę niedzielę, w którą się spotkaliśmy.

b. gdy opisana sytuacja je określa (=ten/tamten):

-- In March came the first break in the winter. W marcu przyszło pierwsze przełamanie zimy.

Czas przeszły 2 updated 2020-12-15 ^

Pytania i przeczenia w Czasie Przeszłym Prostym

Pytania i przeczenia w Czasie Przeszłym Prostym = The Past Simple dla ogromnej większości czasowników tworzymy przy pomocy czasownika posiłkowego to do = robić.

Czas przeszły prosty od to do we wszystkich osobach ma formę did.

Ależ to proste! Po polsku mamy inną formę dla każdej osoby i rodzaju: zrobiłem, zrobiłam, zrobiłeś, zrobił, zrobiła, zrobiło, zrobiliśmy, zrobiłyśmy, itd. Popatrz, ile wysiłku właśnie ci zaoszczędziliśmy! Ha ha!

polski zaimek angielski zaimek Cz. przeszły (do)
ja/ty/on/ona/ono I/you/he/she/it did
my/wy/oni/one we/you/they/they did

Przykładowe zdanie w czasie przeszłym:

I heard you. - Słyszałem cię.

Przeczenie tworzymy zaprzeczając tylko czasownik posiłkowy, czyli did, wstawiając did not pomiędzy podmiot I = ja a czasownik główny hear, który pozostaje wtedy w formie podstawowej, jak w czasie teraźniejszym.

I did not hear you. - Nie słyszałem cię.

Pytanie w czasie przeszłym tworzymy wstawiając czasownik posiłkowy did przed podmiot, zostawiając czasownik główny w formie podstawowej.

Did I hear you?Czy ja cię słyszałem?

Natomiast pytanie przeczące łączy obie te konstrukcje:

Did I not hear you?Czy ja cię nie słyszałem?

Tej konstrukcji nie stosuje się do czasownika to be - być, który ma własną odmianę nieregularną przez osoby.

Pytania i przeczenia w Czasie Przeszłym Prostym dla "to be" = być

polski angielski Cz. przeszły (be)
ja/on/ona/ono I/he/she/it was
ty/wy/my/oni you/you/we/they were

Też bardzo proste! Tylko dwie formy. Po polsku mamy co innego dla każdej osoby i rodzaju!

Czas teraźniejszy:

I am a student. - Jestem uczniem.

Czas przeszły:

I was a student. - Byłem uczniem.

Pytanie:

Was I a student?Czy byłem uczniem?

Przeczenie:

I was not a student. - Nie byłem uczniem

Pytanie przeczące:

Was I not a student?Czy nie byłem uczniem?

Jest jeszcze kilka innych czasowników (tzw. modalnych), które również nie stosują to be jako czasownika posiłkowego. Będziemy się o nich uczyć później.

c.d.n.

Rzeczowniki odsłowne updated 2022-01-20 ^

https://web2.uvcs.uvic.ca/courses/elc/sample/beginner/gs/gs_25_1.htm

Czas przyszły złożony updated 2019-01-02 ^

Czas przyszły złożony

Innymi słowy: konstrukcja czasu przyszłego z wyrażeniem to be going to.

1. Budowa zdania

1.1. Zdanie twierdzące

Budowa zdania:

podmiot + czasownik to be w czasie Simple Present odmieniany przez osoby + going to + czasownik główny w formie podstawowej, tj. nieodmieniany.

podmiot + czas. posiłkowy czasownik główny
I am
You are
He is
She is + going to + czasownik w bezokoliczniku
It is
We are
You are
They are

Przykład:

1.2. Zdanie przeczące

Budowa zdania:

podmiot + czasownik to be w czasie Simple Present odmieniany przez osoby + przeczenie not + going to + czasownik główny w formime podstawowej, tj. nieodmieniany.

podmiot + czas. posiłkowy przeczenie i czasownik główny
I am
You are
He is
She is + not going to + czasownik w bezokoliczniku
It is
We are
You are
They are

Przykład:

Możemy stosować formy skrócone, np.: She’s going to, We aren’t going to.

1.3. Pytania ogólne

W pytaniach ogólnych, czyli pytaniach na które można odpowiedzieć "tak" lub "nie", należy zastosować inwersję, to znaczy na początku zdania podmiot zamienia się miejscami z czasownikiem posiłkowym to be. Budowa zdania jest zatem następująca:

czasownik to be odmieniany przez osoby + podmiot + going to + czasownik główny w formie podstawowej.

czas. posiłkowy + podmiot czasownik główny
Am I
Are you
Is he
Is she + going to + czasownik w bezokoliczniku
Is it
Are we
Are you
Are they

Przykład:

1.4. Pytania szczegółowe

W pytaniach szczegółowych, czyli takich na które należy udzielić rozwiniętej odpowiedzi, stosujemy taką samą formę wypowiedzi jak w pytaniu ogólnym, z tym że trzeba je poprzedzić odpowiednim zaimkiem pytającym:

zaimek pytający + czasownik to be odmieniany przez osoby + podmiot + going to + czasownik główny w formie podstawowej.

Zaimki pytające:

zaimek pytający czas. posiłkowy + podmiot czasownik główny
Am I
Are you
Why Is he
Where Is she + going to + czasownik w bezokoliczniku
When Is it
Are we
Are you
Are they

Przykład:

2. Użycie.

2.1. Intencje i zamiary

Gdy mowa o intencjach i zamierzeniach, wyrażenia to be going to tłumaczymy na język polski jako: zamierzać, mieć zamiar.

2.2. Zaplanowane czynności

Mówiąc o planach, można to be going to tłumaczyć na czas przyszły prosty lub zastosować czasowniki zamierzać, mieć zamiar, planować - zależnie od kontekstu. W tego typu zdaniach to be going to wskazuje na intencję, coś, co zostało wcześniej przemyślane i jest postanowione, a nawet podjęto już pewne kroki w celu realizacji tego zamiaru. Może to również oznaczać cudze plany wobec podmiotu zdania.

2.3. Przewidywania konsekwencji pewnych sytuacji

Wyrażenie to be going to służy do mówienia o czymś, co przewidujemy na podstawie widocznej przesłanki:

W tym przypadku – kiedy mówimy o przewidywaniach - to be going to możemy tłumaczyć na polski czas przyszły, mówiąc, że coś się stanie.

Różnica między "going to" a Future Simple:

Różnica między "going to" a Present Continuous w odniesieniu do przyszłości:

Czas przyszły dokonany updated 2020-11-02 ^

Czas przyszły dokonany (Future Perfect), zwany też czasem zaprzyszłym

Po co?

Czasu tego używamy, by określić czynności, które

I. zakończą się w przyszłości

a) przed konkretnie określonym punktem w czasie, np.:

b) przed rozpoczęciem innej czynności, np.:

II. przypuszczamy, że się już wydarzyły. np.:

Jak?

Tworząc zdania w tym czasie, stosujemy następującą konstrukcję:

Przykłady

I. dla czynności, które zakończą się w przyszłości:

Uwaga 1: Nie zawsze da się tak łatwo przetłumaczyć dosłownie, np.

Uwaga 2: Akcja czynności, która następuje musi być wyrażona w czasie teraźniejszym prostym (np. you get up), a nie przyszłym, jak po polsku (wstaniesz).

Uwaga 3: Punkt w przyszłości jest niezależny od obecnej pozycji w czasie, więc nie można użyć, np. za dwa miesiące.

Uwaga 4: W pierwszej osobie (I, we) czasownik posiłkowy will może być zastąpiony przez shall.

II. dla przypuszczenia, że coś się już wydarzyło (drugiego zastosowanie czasu Future Perfect):

Wyrażamy tu teraźniejsze, niesprawdzone przypuszczenia o wydarzeniach w niedawnej przeszłości (present predictions of past actions).

To użycie Future Perfect wymaga oczywistego odnośnika do teraźniejszości, np. by now (do tej pory). Konstrukcja czasu jest zawsze taka sama: podmiot lub zaimek osobowy (ja, ty, on, ona, ono, my, wy, oni) **will have + (verb’s Past pParticiple) ... by now`.

W tłumaczeniu musimy wyrazić przypuszczenie, np. zapewne, pewnie, pewno, prawdopodobnie, itp. i użyć polskiego czasu przeszłego w aspekcie dokonanym.

Przykłady według wydawnictwa Farlex International 2016 - Complete English Grammar Rules, p.366.

Czasowniki modalne updated 2022-01-20 ^

Czasowniki modalne

Źródło: http://www.angielski.nauczaj.com/konstrukcje-gramatyczne/czasowniki-modalne.php

Czasowniki modalne to odrębna grupa czasowników, które w zdaniu występują zawsze przed czasownikiem głównym. Występują one zawsze w tej samej formie. Zdania pytające z czasownikiem modalnym tworzy się poprzez inwersję, a przeczenia – dodając do czasownika modalnego słówko „not”. Najważniejsze czasowniki modalne:

Can – oznacza możliwość lub umiejętność wykonania danej czynności. Odnosi się do teraźniejszości i przyszłości. Ma też znaczenie zezwolenia, służy ponadto do wyrażania propozycji i próśb. Np.: He can jump very high. – On potrafi skakać bardzo wysoko.

Could – oznacza możliwość lub umiejętność posiadaną w przeszłości. Stosowany również do pytań o pozwolenie, próśb, bardziej grzeczny niż „can”. Np.: He could run very fast when he was young. – On potrafił bardzo szybko biegać, kiedy był młody.

May – oznacza zezwolenie, jest to forma bardziej oficjalna. Występuje w czasie teraźniejszym. Np.: They may leave this place now. – Oni mogą opuścić teraz to miejsce.

Might – oznacza zezwolenie, stosowane w czasie przeszłym. Używa się też do wyrażenia grzecznej prośby. Np. He might go to the disco yesterday. – On mógł iść wczoraj do dyskoteki.

Must – oznacza konieczność, przymus zrobienia czegoś. Posiada tylko formę czasu teraźniejszego, występuje wyłącznie w zdaniach oznajmujących. Np.: John must work very hard. – Jan musi pracować bardzo ciężko.

Have to – oznacza konieczność, przymus zrobienia czegoś, występuje we wszystkich czasach gramatycznych, zarówno z zdaniach oznajmujących, jak i twierdzących i pytających. Np.: He has to study very hard if he wants to pass this exam. – On musi dużo się uczyć, jeśli chce zdać ten egzamin.

Mustn’t – oznacza silny zakaz. Odnosi się do teraźniejszości i przyszłości. Np.: You mustn’t drink alkohol. – Nie wolno ci pić alkoholu.

Shall – stosuje się do wyrażania próśb, ofert lub sugestii. Np.: Shall we go to the party tomorrow? –Czy pójdziemy jutro na przyjęcie?

Should – oznacza powinność, obowiązek zrobienia czegoś. Służy również do udzielania rad, pytania o radę, tworzenia trybu warunkowego oraz mowy zależnej. Np.: You should eat more fruit. – Powinieneś jeść więcej owoców.

Ought to – oznacza konieczność, obowiązek zrobienia czegoś, stosowany w sytuacjach bardziej oficjalnych. Np.: He ought to study more. – On powinien więcej się uczyć.

Will – stosowany do tworzenia czasów przyszłych oraz do wyrażenia próśb. Np.: Will you open the window, please? – Czy otworzysz okno, proszę?

Would – służy do tworzenia trybu warunkowego, mowy zależnej, do wyrażania próśb w sytuacjach bardziej oficjalnych oraz do wyrażania przypuszczenia. Np.: I would lend you some money if I had. – Pożyczyłbym ci trochę pieniędzy, gdybym je miał.

Need – oznacza konieczność, potrzebę zrobienia czegoś. Np.: I need go to the dentist because I have toothache. – Muszę iść do dentysty, ponieważ boli mnie ząb.

Needn’t – oznacza brak konieczności. Może być stosowany zamiennie z czasownikami don’t have to oraz don’t need to. Np.: Mary needn’t (doesn’t have to / doesn’t need to) go by bus because her boyfriend has got a car. – Mary nie musi jechać autobusem, ponieważ jej chłopak ma samochód.

Had better – służy do wyrażania rad. Np.: You had better go to bed and rest. – Lepiej idź do łóżka i wypocznij.

Be able to – być w stanie coś zrobić Np.: She will be able to explain that. – Ona będzie w stanie to wyjaśnić.


13 skills with tips and notes
0.001